Griet nz's Blog
Just another WordPress.com weblogTurbulente terugkeer
Met spijt in het hart verliet ik het mooie Nieuw-Zeeland en al mijn vrienden. Omhelzingen, traantjes, cadeau’tjes,… het hoorde er allemaal bij! Maar na deze fantastische ervaring was het tijd om naar huis terug te keren want de drang om iedereen terug te zien was groot. Voor mijn vertrek had ik nog een lekkere lunch met Barbara en namen we met traantjes in de ogen afscheid! Amai dat was niet gemakkelijk. Nog een half uurtje voor ik vertrok om alles nog eens te controleren en toen kwam Breanna me oppikken om naar het vliegveld te gaan. In de luchthaven aangekomen was ik al een beetje zenuwachtig voor mijn lange vlucht, 29 uur voor de boeg! Na het afscheid van Breanna en enkele traantjes, mocht ik aanschuiven in de lange rij om in te checken. Ik wou zo vlug mogelijk mijn bagage kwijt zodat ik daar niet meer moest opletten tot in Parijs. Voor we op het vliegtuig konden stappen, mochten alle mensen die naar Europa vliegen nog niet opstappen. Ik dacht, het is toch niet waar he, er is toch altijd iets als ik reis?! Maar toen kwam het bericht dat enkel alle Britten in Auckland moesten blijven en de rest mag door. We hoorden dat dit te maken had met een vulkaan!? We stapten in de dubbeldekker van de Emirates en vlogen voor 2 uur naar Sydney. In Sydney moest ik terug uitstappen om dan opnieuw in hetzelfde vliegtuig te stappen en verder te reizen naar Dubai. Na 16 uur waren we eindelijk in Dubai. Vol enthousiasme ging ik kijken wanneer ik mijn volgende vlucht naar Parijs vertrok. Wat raad je!? CANCELLED!!! Ik kon mijn ogen niet geloven. We waren totaal niet ingelicht en daar stond ik dan! Ik heb zeker 4 uur over gedaan om alles te regelen om in Dubai te blijven: visa, telefoonnummers, hotel, taxi, baggage,… Ondertussen had ik kennis gemaakt met een Duits jong koppel en we namen samen de taxi naar ons hotel. Vol ongeloof, zonder bagage, onwetenheid kwamen we aan in het hotel. Het was een heel aangenaam hotel en we moesten er gewoon het beste van maken. De dag erna hadden we dan eindelijk onze bagage gevonden op de vluchthaven. We probeerden dan ook een nieuwe vlucht te boeken en konden onze oren niet geloven dat we pas een week later konden vertrekken. Veel verdrietige en boze reizigers maar er zat niets op om ons erbij neer te leggen. Ik kon het ook niet geloven, na 6 maand wou ik eindelijk naar huis en dan kom je dit tegen. Maar er was niets aan te doen dus moesten we wel het beste van maken. Ik heb voor jullie enkele foto’s genomen en ik moet zeggen Dubai kan ik omschrijven als volgt: bouwwerf, luxe, veel te warm, aangelegde stranden, een vrouw alleen is geen goed idee, grootste shoppingmall, mooie gebouwen, … Je kunt zelf eens kijken naar de foto’s. 1 week lang in Dubai is dus heel lang. Het had lang genoeg geduurd maar ik blijf er toch goede vrienden aan overhouden. Op vrijdagmorgen vertrok ik heel zenuwachtig naar de luchthaven. Na het inchecken mocht ik dan nog eens betalen voor mijn overgewicht en daarna gelukkig instappen in het vliegtuig. Ik was klaar om naar Parijs te vliegen. Ik heb proberen te slapen op het vliegtuig maar meer en meer begin je na te denken dat ik niet thuis ga geraken. Daar was het dan, een enorm geluid voor we gingen landen! Iedereen keek naar elkaar en ik was er echt niet gerust in. Toen we werkelijk gingen landen, klonk er nog eens hetzelfde geluid. We zigzagden over de landingsbaan en eindelijk stonden we stil. Amai, ik kan je zeker zeggen dat mijn hartje heel snel ging! Toen moest ik nog mijn TGV halen, wat raad je? Ja, ik heb hem gemist , we stonden lange tijd stil na het landen en de bagage kwam maar niet. Maar geen nood er was een volgende 3 kwartier later. Met al mijn bagage op de TGV richting Lille! Heel spannend! Gelukkig ging het snel en aangekomen in Lille kon eindelijk mijn ouders omhelzen. Ik kan je verzekeren dat je dan blij bent dat je richting huis gaat hoor! Thuis aangekomen was het heel leuk om mijn familie terug te zien. Maar het doet toch heel raar! Zo ik ga nu de foto’s opladen en binnenkort kunnen jullie nog meer lezen over Nieuw-Zeeland en de thuiskomst. Tot hoors!
Afscheid MET FOTO’S
NZ 16u33
Op 9 april heeft de club voor mij een afscheidsbbq georganiseerd. We mochten het huis van Karen gebruiken. Ik had de hele morgen pannekoeken gebakken en in de namiddag boodschappen gedaan. Daarna was het tijd om te vertrekken, ik werd opgepikt door Kaela en had een bloemetje meegebracht voor haar mama, Karen. Heel gezellig en ze hebben ook een leuke bar in de tuin. De mensen arriveerden en het was heel leuk om iedereen nog eens te zien. We dronken, babbelden, aten hele lekkere BBQ, lekkere desserts, zongen,… Hele leuke avond maar aan alle goeie dingen komt een einde. Het was tijd om afscheid te nemen, nog enkele kiekjes maken. Ik heb niet geweend maar ik was er dichtbij!
Maandagavond ben ik nog naar een Belgisch dinner geweest. 1 van de Aucklandse belgen had lekker eten gemaakt en ik kon nog eens bijbabbelen met iedereen voor ik vertrek. Ik hoop zeker nog deze mensen terug te ontmoeten in Belgie!
Dinsdag was het tijd om mijn valiezen te beginnen maken. Geen gemakkelijke klus aangezien ik veel te veel heb. Ik moet dus zeker zaken laten opsturen aangezien ze enkel 30kg toelaten. Maar alles is nu klaar. Juist nog een weegschaal vinden om eens te checken of het niet te zwaar is.
Woensdag, de voorlaatste keer naar de gym. Een heel uitgebreid programma voor de boeg en nog eens goed zweten. Nog een laatste check up voor de bagage, kamer schoonmaken, foto’s op kopieren,… en vanavond gaan bowlen met enkele teamgenootjes.
Donderdag…
Het is zover!
NZ 11u54 Het is bijna zover. Ik ben klaar met inpakken! Nu nog gaan lunchen met Barbara die ik heel hard ga missen! Ik haat afscheid nemen vooral van haar. Daarna komt Breanne me oppikken om 14u30 om me naar de luchthaven te brengen. Het begint al te kriebelen om jullie allemaal terug te zien hoor! Natuurlijk ga ik Nz en al mijn vrienden hier hard missen maar dat gaan jullie wel goed maken zeker? Groetjes en tot binnenkort in Belgie! Ik hoop dat jullie daar een beetje goed weer hebben want ik ben nu gewoon om mijn flipflopkes te dragen he! Sweet as!
Reacties?
NZ 16u58
Hallo, graag had ik geweten wat jullie eigenlijk van deze blog vinden? Niet gevreesd, ik ben nog niet klaar met mijn verhalen over NZ. Jullie hebben ook nog enkele foto’s tegoed. Ik ben gewoon eens benieuwd wat jullie ervan vinden en vooral wie dit leest? Groetjes en tot heel binnenkort
Cooks Beach MET FOTO’S
NZ 12u13
Op maandag 05/04 vertrok ik samen met de Gibson familie naar Cooks beach in de Coromandel. We vertrokken voor 3 dagen en gingen een een vakantiehuis verblijven. De Gibson familie bestaat uit Ian en Cheryl, de ouders en de kinderen: Breanna, Campbell, Claudia en Sid. Hele leuke familie en het was een hele leuke tijd. Na een 3tal uurtjes rijden, kwamen we aan in het vakantiehuis. Een groot huis met heel veel plaats. We trokken ons zwemtenu aan en vertrokken naar Cooks beach. Bemand met bodyboards en wakeboards trokken we de zee in. In het begin redelijk frisjes maar na een tijd voel je dat toch niet meer. Daarna even opwarmen in de zon en vertrokken we richting Hot water beach. Ik had hier al geweest maar het is toch zo mooi om terug te keren. Heel veel volk om terug putten te delven in het strand en om op zoek te gaan naar het warme, hete water. Maar geen geluk, de zee was nog te wild en we gaven het op. Maar we sprongen al gauw de wilde zee in. Hele grote golven, ietsje te sterk eigenlijk maar ik probeerde toch om er even in te gaan. Na deze golfavonturen was het tijd om iets te eten en maakte Ian en Cheryl een lekkere BBQ klaar. Er kwamen vrienden op bezoek en zij waren van Chicago. Ze verhuizen voorgoed naar NZ en hij ging samenwerken in de firma van Ian. Hele vriendelijke mensen. De dag vertrokken we heel vroeg richting Cathedral Cave. Hier had ik al eens met de kayak geweest maar nu was het tijd voor het harde werk en maakten we de wandeling naar het strand. Dit is 30 minuten op en neer en toch wel hard labeur. Beneden aangekomen genoten we van het uitzicht en de zee was heel wild. Hele grote golven en heel leuk om je laten meesleuren met deze stroom. Dus hebben we terug in het water gedoken! Het was vechten tegen het water en de sterke stroom. Het lukte me wel om mee te gaan met de stroom maar het was gevaarlijk om kledingstukken te verliezen! Na een helse duik in het water had ik er genoeg van en was ik aan het genieten van de zon. Na 3tal uurtjes zijn we teruggekeerd en onderweg gestopt aan een hele beroemde bar in de buurt. Heel traditioneel, country-achtig! Na een lunch en enkele plaatselijk biertjes namen we afscheid van de vrienden en trokken we naar Whangarai voor 1 van de lekkerste ijsje die ik hier had. Daarna terug richting onze verblijfplaats om nog wat te relaxen en te eten. De volgende morgen hadden we een boottrip gepland om te snorkelen maar dit viel in het water omdat het weer niet zo goed was en de zee de woelig. Jammer want ik had toch graag eens gesnorkeld. Dit zal voor de volgende keer zijn , hihi! In plaats daarvan hebben we alles ingepakt en richting een stadje gegaan waar we konden mini-golven. We hebben veel plezier gemaakt en ik heb wel gewonnen zeker! Toen vertrokken we richting huiswaarts en kwamen we na 3 uur terug in Howick. We hadden grote honger dus haalden we take away en verorberden we dit samen. Na deze lange maar hele leuke trip hebben ze me thuisgebracht.
Nelson to Christchurch
NZ 19u31
Dag 7: Op 21 maart kwam de Straybus mij oppikken in Nelson om 15u. We vertrokken richting Abel Tasman national park in Marahau maar eerst stopten we in Motueka om de nodige voedingswaren te kopen in het warenhuis. In Marahau aangekomen belandden we in de Old MacDonaldfarm waar we in hutjes verbleven. Met onze groep planden we een BBQ en maakten kennis met iedereen. Heel veel Ieren in de groep, een paar Duitsers, 1 Engelsman, 1 Romeen, … Na deze leuke kennismaking was het tijd om te gaan slapen. Iedereen was vroeg op om het mooie Abel Tasman nationaal park te verkennen. Aangezien ik in de namiddag om 16u een skydive had gepland, kon ik de groep niet vervoegen in kayakken maar besliste ik om een grote wandeling te maken langs de mooie gouden stranden in het natuurpark. Ik moet eigenlijk niet veel vertellen over dit natuurpark, je kunt het zelf bewonderen op de foto’s. Dit is gewoon adembenemende natuur! Je kan eeuwen rondhangen op deze stranden, het is alsof je alleen op de wereld bent en je geniet van de wondermooie uitzichten! Ik at mijn lunch op dit mooie strand en na 2u30′ wandelen besliste ik om terug te keren zodat ik ruim op tijd was voor mijn skydive. Ook de terugkeer was fantastisch, ik kon hier gewoon uren rondwandelen! Na de prachtige wandeling van 5uur, maakte ik me klaar voor mijn eerste grote avontuurlijke sprong! Ik werd opgepikt en naar het vliegveld van Motueka gebracht. Met heel veel zenuwen maakten ze mij klaar voor de grote duosprong. In het vliegtuig kregen we een adembenemend uitzichten over de Abel Tasman. Dit was genieten! Maar dan is het tijd om naar het open deurgat te kruipen en buiten het vliegtuig te hangen! Geen paniek mijn duopartner was er en zij zal wel springen voor mij. WAW. Tijdens de vrije val kan je moeilijk ademhalen door de snelheid van de val. Het grootste adrenaline moment voor mij was toen de grote parachute open ging. Je wordt met grote snelheid de lucht in geschoten! Wow dat was even schrikken! Door die grote snelheid, was ik toch even misselijk, haha. Maar het uitzicht die je krijgt is prachtig. Ik had geluk want het was een wondermooie zonnige dag en je kon heel ver zien. Nu nog de landing, zeker de benen omhoog houden, ik moest dit even oefenen en toen was het zover. Voila een gemakkelijke landing op het achterwerk en we waren weer met beide voeten op de grond. Mijn misselijkheid bleef nog even hangen maar na een grote cola was dit terug over. Dit is echt een super ervaring en zeker in deze omgeving. Om 20u was ik terug in ons kamp en kon ik vertellen over mijn grote avontuur. Na wat leuke babbels was het tijd om in bed te kruipen want de volgende dag was het tijd om te vertrekken naar Barrytown (Baz Vegas). Dat is onze 2de verblijfplaats en was vroeger een oud gouden mijnbar! We vertrokken om 9u maar kregen om 8u45 te horen dat onze chauffeur ‘Daisy’ zwaar ziek was en in het ziekenhuis lag. Hij had zware hoofdpijn. We konden weinig doen want het regende de hele dag dus beslisten we om naar de lokale bar te gaan. Daar dronken we wat biertjes en speelden we uno om te tijd te verdrijven. We probeerden ook de plaatselijke burgers uit die heel beroemd zijn in NZ. De Fat Tui burger is toch wel een hele lekker grote gezonde burger en de moeite waard om te proberen. Om 17u kwam uiteindelijk onze vervangende chauffeur. Zij was de uitbater van het Baz vegas hostel en kwam samen met haar man om ons in de bus naar hun hotel te rijden. Ze hadden dus al 5u rijden achter de rug! Heel jammer dat we dit deel in het donker moesten doen want blijkbaar is dit een heel mooi gedeelte om te zien. Aangekomen in Baz Vegas, onze verblijfplaats, was iedereen goed in vorm en was er een verkleedparty voorzien. Na een leuk feestje was het tijd om in de koude kamers te slapen. De volgende morgen konden we de Pancake rocks gaan bezichtigen. Deze rotsen gelijken op pannekoeken op elkaar gelegd. Deze formatie ontstaat door de golven van de zee. Heel mooi om te zien. Toen was het tijd om terug te keren naar Baz Vegas om onze nieuwe chauffeur te ontmoetten. Een grappige kerel maar hij praatte misschien iets teveel, hihi. Van Barrytown trokken we naar Franz Josef. Eerst was het tijd in Greymouth om nog wat voedingswaren te kopen en stopten we in de Bushman’s centre. Hier kregen we een film te zien hoe de lokale inwoners jacht maakten op rendieren. Dit was met een helikopter en eerst was dit met wapens maar daarna was dit verboden en gebruikten ze vangnetten of sprongen ze zelf uit de helikopter. Dit was eigenlijk heel hilarisch om te zien maar dit was wel een rare plaats. Overal zag je dode dierkoppen, levende en dode possums, … en ik moet zeggen het stonk daar naar dode dieren dus ik zou hier toch geen eten of drinken kopen! In Franz Josef is 1 van de 2 grote gletsjers gevestigd. Deze gletser is 12 km lang and is 1 van de snelst groeiende gletsers in de wereld. Het groeit met 1,5m per dag! We bleven daar dus 2 nachten en hadden met ons groepje een hele leuke kamer met eigen frigo en keuken. Gelukkig want die avond was het hectisch in de grote keuken. Zelfs geen vork of lepel te vinden! Na een leuke korte avond zijn we vroeg in bed gekropen want de volgende dag was het tijd om de gletsjer beklimmen. We kregen kousen, dikke waterdichte lederschoenen, regenjas en spikes. We werden met de bus aan de rand van een bos afgezet. Daarna was het 20 minuutjes wandelen naar de gletsjer. Amai dat ziet er weeral fantastisch uit. We konden kiezen tussen 3 niveaus. Een trage groep, een ietsje vluggere groep die tijd had om foto’s te maken en een hele vlugge groep die de weg moest maken voor de anderen. Ik koos natuurlijk voor de 2de groep. We wandelen, beklommen deze gletser, kropen tussen dunne muren alsof je het gevoel had dat je in een diepvries zat! Heel leuk, koud om te doen. We hadden ook de eer om als eersten zo ver omhoog te klimmen en waar nog nooit iemand had geklommen. Dat maakte de begeleiders dan ook ietsje moeilijker om veilige beklimmingen te maken. Maar na een 6-tal uren waren we terug op de vaste grond en waren we enorm moe. We sloten dit af met een hele leuke avond en hadden veel plezier! Dag 12 was aangebroken en op deze dag gingen we naar Makarora. We hadden verschillende stops onderweg: Lake Matheson, Thunder Creek Falls, Blue Pools and Lake Hawea, Mount Cook, prachtige natuurtaferelen. Onze verblijfplaats is juist tussen de grote bergen in Mount aspiring national park. We kregen elk een grote hut en er was karaoke voorzien! Na het uitbundig zingen (niet door mij) was het tijd om onze stembanden in slaap te wiegen. De volgende bestemming was toch mijn lievelingsplaats Wanaka. Ik ben hier al geweest maar had de eer om nog eens terug te keren. Eerst bezochten we de beroemde plaats Puzzleworld waar je in allerlei kamers komt met toffe illusies! Zelfs een kamer waar ik volledig duizelig werd, jakkes. Daarna was het tijd om terug naar mijn favoriete plaats in NZ te gaan, Wanaka. We hadden een uurtje de tijd om nog eens te genieten van het mooie uitzicht over Lake Wanaka. We hadden geluk het was een prachtige zonnige dag en samen met Fabienne zijn we op een terrasje gaan zitten om te lunchen. Ik was echt blij om hier even terug te zijn! Daarna was het tijd om te vertrekken richting Queenstown. Langs de prachtige route, genoten we van de prachtige bergen en natuur en maakten we enkele kiekjes onderweg. Onderweg stopten we langs de wereldbefaamde bungy jump. Dit is een bungy jump van 43m van een brug. Het kriebelde in mijn maagje toen ik de mensen zag springen en ik heb dan ook beslist om zeker de Nevis bungyjump te doen. Maar als je iets doet, moet je het goed doen dus ik ging voor de 134m. Ik schreef me in om dit de volgende dag te doen. Brrrrrrrrr. We vervolgenden onze weg naar Queenstown center en checkten in het Nomads hostel. Heel leuk en modern hostel. ‘s Avonds gingen we naar een gratis BBQ in 1 van de plaatselijke bars. Amai dat vlees was heeeeeel lekker, lang geleden dat ik zo lekker vlees heb gegeten. Na de BBQ maakten we nog met enkelen een wandeling naar het meer en toen was het tijd om in bed te kruipen en zich mentaal voor te bereiden voor de grote sprong. Opstaan, kleren aantrekken en zich in weg maken richting het informatiebureau waar we opgepikt worden voor de bungyjump. Ik was de hele tijd aan het denken dat ik zeker niet te lang mag denken en twijfelen om te springen. We stapten in de bus en de rit was 40 minuten lang dus we hadden tijd genoeg om heel veel te denken, haha. We kwamen aan de rand van een grote berg en moesten overstappen naar een jeepbus die ons bracht naar de plaats waar het allemaal moest gebeuren! Daar was het, een grote kabine die op kabels vasthangt en daar moesten we dan met een kabellift naar toe. We waren de eerste in de morgen en ik was de 2de om te springen. Eerst was het tijd voor een vriend en ik was verwonderd want hij sprong direct. Ik ging me dus niet laten doen en ik stond aan de rand van de kabine, keek even naar beneden en toen 3,2,1, jump! Een adrenalinestoot alom, machtig! Ik vond het super, als ik er nu aan terug denk, waw, dit is echt iets dat je zeker moet doen! Ik genoot nog even van de omgeving terwijl ik terug omhoog werd opgehaald. En daar stond ik plots terug in de kabine met mijn 2 voeten op de grond! Gewoon zalig! We bleven nog even kijken naar de andere jumpers en daarna was het tijd om terug te keren naar het centrum. Die dag ben ik nog druk in de weer geweest om nog zoveel mogelijk te zien, een helikoptervlucht, een bezoekje aan het plaatselijk kiwicentrum en daar zaten ze. 2 grote kiwi’s in hun hok. Veel groter dan ik verwacht maar heel beweeglijk en grappig eigenlijk. De helikoptervlucht was ook heel leuk, we volgen over het prachtig natuurlandschap en landden op een berg. We konden dan even uitstappen om kiekjes te maken en daarna terug in de lucht. Na deze indrukwekkende dag, was ik redelijk vermoeid en hebben ik nog samen met enkele Strayvrienden iets gedronken en in de morgen was het tijd om van Queenstown naar Christchurch te reizen met de bus. Dit was zeker 7uur onderweg maar hele mooie meren onderweg. Lake Ohau, Takepu! Zo mooi blauw water! Terug in Christchurch aangekomen, nam ik afscheid van mijn Strayvrienden kwam Kirsten mij oppikken. Ik bleef bij haar logeren voor 4 dagen tot ik terug naar Auckland vloog. In Christchurch heb ik nog naar het museum gegaan, art museum, afgesproken met oude Strayvrienden, wandeling naar het strand in New Brighton, zelf met auto naar Sumnit gereden. Dat was vrij tof, de eerste maal met een manuele auto rijden. Ik mocht de auto even lenen om naar de andere kant van de stad te rijden! Op vrijdag 2 april kwam een einde aan mijn 18 daagse trip in het Zuideiland en vertrok ik terug richting Auckland. Mijn flatmate Bryan kwam me oppikken en het was leuk om terug thuis te zijn.
Trip Christchurch to Nelson
NZ 11u35
Tijd om jullie te vertellen over mijn laatste rondreis in NZ. Op 16 maart vertrok ik vanuit Auckland met het vliegtuig naar Christchurch. Daar werd ik opgepikt door Kristen. Ik leerde haar kennen in Wellington toen haar nichtje in ons team speelde. Ik mocht bij Kirsten logeren en we brachten mijn bagage naar haar huis. Samen gingen we naar het nationaal softball tornooi mannen. Dit is de beste softball die ik ooit heb gezien. Na enkele wedstrijden zijn we terug naar huis gegaan. Ik maakte kennis met haar flatmates: Simon haar broer, Lindsay haar neef en Sharon haar schoonzus. Ik werd ontvangen als een echte gast en mocht zelfs niet afwassen! De volgende 2 dagen heb ik terug softball gaan zien en voor de Howick mannen gaan supporteren. Ondertussen kon ik samen met Eriko, Japanse speelster wat bijpraten en verwarmden we ons in de bar. ‘s Avonds gingen Kirsten, Eriko en Sharyl richting Lyttleton om het prachtig uitzicht te zien over de stad Christchurch. Heel mooi maar jammer genoeg niet vast te leggen op foto. De volgende dag startte het volgende avontuur. Om 6u opstaan en Kristen bracht me naar het treinstation. Daar wachtte de tranzcoastal trein op me. De trein heeft een open wagon waar je kan genieten van het prachtig uitzicht die we onderweg zien. Zoals Kaikoura gekend voor zijn walvissen, dolfijnen en zeehonden. Ik heb er geen gezien maar toch genoten van de prachtige rit. Na 5u kwam ik aan in Blenheim. Daar pikte ik een auto op die ik had gehuurd voor 3 dagen. Ik had een beetje schrik om met de auto te rijden maar het duurde niet lang voor ik het beet had. Ik had een afspraak in de wijngaard ‘Clos Henri Vineyard’. Ik kende een persoon uit Belgie die deze mensen kent. Na een korte rondleiding en geproeft te hebben van hun delicieuze wijnen, heb ik genoten van een Franse kaasschotel. Een prachtige omgeving, in het midden van de wijngaard met een lekkere wijn! Daarna was het tijd om naar de volgende wijngaard te gaan. De volgende wijngaard is eentje die verkiest om klein te blijven en dat maakte het zo gezellig. De wijn was dan ook meer naar behoren! Aangezien ik met de auto was, besloot ik om vandaag geen wijn meer te proeven en op zoek te gaan naar een slaapplaats. Ik had een gezellig hotel gevonden en besloot om de raad op te volgen van de mensen van de wijngaard om een bezoekje te brengen aan een Europees restaurant. Het restaurant heette ‘Gibbs’ en was gekend voor zijn Franse tint in de gerechten. Voor ik ging uiteten heb ik nog rondgewandeld in Blenheim city. Daarna ben ik vertrokken met taxi naar restaurant. Heel leuk om nog eens een goeie maaltijd te eten! Daarna bracht de taxi me terug maar moest een andere weg nemen aangezien er een dodelijk ongeluk was gebeurd. Even verschieten maar ik was blij dat ik een taxi had genomen. Na een goeie nachtrust was het tijd om van Blenheim naar Picton te rijden. Dit was zo een 20 minuutjes. Het was alsof ik al eeuwen met de auto in Nz reed want ik had het meteen gevonden. In Picton aangekomen ging ik naar het visitor center om te zien wat ik kon doen. Ze hadden de optie om met de mailboot mee te varen door Marlborough sounds maar ik zou pas terug zijn om 18u ‘s avonds en dan moest ik nog een slaapplaats vinden. Maar ik wou heel graag de Marlborough sounds zien dus ik besloot om het te doen en na de trip naar een stadje Havelock te rijden, dit ligt 40 minuutjes van Picton. Het was een prachtige dag om een boottocht te maken en om de natuur rond ons te zien. Gewoon prachtig! We hebben zelfs dolfijnen gezien die met meer dan 30 waren.
Onbeschrijflijk eigenlijk maar ik heb toch heel veel foto’s genomen om jullie toch ook even te laten proeven van dit prachtig stukje natuur. Het was eigenlijk wel grappig want deze boot leverde de post aan de mensen die in Marlborough sound wonen en enkel te bereiken zijn met de boot. Sommige hadden zelfs zwijnen als huisdier maar de meesten hadden gelukkig een hond. De kapitein van de boot had dan ook voor ieder huisdier een lekkernij mee. Na deze indrukwekkende boottocht was het tijd om naar Havelock te rijden. Deze tocht was niet zo gemakkelijk, met heel veel U-bochten, ravijnen naast de weg,… heb ik tot in Havelock gereden. Maar ik vond het gewoon super om dit te doen. Aangekomen in Havelock viel mijn plan in het water toen ik nergens een slaapplaats vond en ‘the musselpot’ restaurant gesloten was. Jammer maar nu moest ik in het donker naar Nelson rijden. Met de muziek luid en mooie uitzichten (maar ik heb er niet teveel naar gekeken hoor anders reed ik in de ravijn) reed ik naar Nelson in het donker. Na 2u30 minuten ben ik aangekomen in Nelson. Ik wou dan ook heel vlug een slaapplaats vinden. De volgende dag was het tijd om de wagen naar de luchthaven in Nelson te brengen en dan om Nelson te verkennen. Maar eerst reed ik een stukje terug om Cable bay te ontdekken. Heel gezellig stadje en ik maakte een wandeling. In Nelson kan je naar de top van een berg gaan en daar is het center van NZ. Daar stond ik in het midden van NZ, even ademhalen na deze beklimming maar toch de moeite om te zien. Voor de rest heb ik de stad kunnen verkennen en daarna ben ik terug naar het hotel gegaan. De volgende dag was het tijd om mijn bagage te verzamelen en te wachten op de Straybus die mij zou oppikken aan het visitor center in Nelson.
Trip naar Noorden van Zuideiland
Nz 19u12
Ik wou jullie toch even laten weten dat ik ondertussen al 10 dagen aan het rondreizen ben. Er volgen nog een 7 tal dagen. Ik heb ondertussen prachtige natuur gezien, gewoon ongelooflijk mooi en echt om te genieten! Ik schrijf nu een kort berichtje en hoop morgen jullie meer te kunnen vertellen. Ik ben ondertussen naar wijngaarden geweest in Blenheim, Marlborough sounds mailboottocht, skydive in Abel Tasman, wandeling in nationaal park Abel Tasman, 6u op een gletsjer geklommen, … en er volgt nog meer. Dit was inderdaad de mooiste natuur die ik heb gezien. De foto’s volgen want op deze computer is er geen usb aansluiting. Groetjes vanuit Nz
AFC award dinner
NZ 19u58
Op 6 maart gingen we met enkele van het team naar het Auckland award dinner voor softball. Hele leuke gelegenheid en natuurlijk mochten we ons schoon kleedje aantrekken. Na de awards hebben we ons voetjes op de dansvloer geplaatst. Heel leuk!
Auckland Zoo
NZ 16u50
De zoo mag zeker niet ontbreken in mijn agenda. Dus ben ik samen met Tessa , haar schoonzus en kindje naar de Auckland zoo getrokken op 4 maart. Het was een mooie zomerdag en natuurlijk was het voor sommige beestjes een beetje te warm buiten. Vandaar ze zich ergens verstopten in water, kooi of in natuur. Gelukkig heb ik eens een echt kiwi gezien en is redelijk groot hoor. Jammer genoeg heb ik daar geen foto van kunnen nemen aangezien die beestjes in het donker leven en we geen foto’s mogen nemen. Maar hier zijn de andere beestjes…
